De Magdalenien, ook wel gespeld Magdalenien, verwijst naar een van de latere culturen van de Boven-Paleolithicum in West-Europa. Het is vernoemd naar het type site van La Madeleine, een rots onderdak gelegen in de Vezère vallei, gemeente Tursac, in de Dordogne departement van Frankrijk.

Oorspronkelijk genoemd "L'Age du Renne" (het tijdperk van het rendier) door Lartet & Christy (1875), het Magdalenien is synoniem in veel hoofden van de mensen met rendierjagers, hoewel Magdalenien bevatten ook vele bewijzen voor de jacht op edelherten, paarden en andere grote zoogdieren die aanwezig zijn in Europa tegen het einde van de laatste ijstijd. De cultuur was de geografische spreiding, en later Magdalenien sites zijn gevonden van Portugal in het westen naar Polen in het oosten.

De cultuur overspant de periode tussen c. 18.000 en 10.000 BP, tegen het einde van de laatste ijstijd. De Magdalenien wordt gekenmerkt door regelmatige mes industrie sloeg uit carinated kernen. Typologisch het Magdalenien is verdeeld in zes fasen, die over het algemeen zijn overeengekomen om chronologische betekenis te hebben. De vroegste fasen worden erkend door de wisselende deel van de bladen en specifieke variëteiten van schrapers, de middelste fasen gekenmerkt door de opkomst van een microlithic component (in het bijzonder de onderscheidende getand microliths) en de latere fasen door de aanwezigheid van uniserial (fase 5) en biseriële "harpoenen" (fase 6) van been, gewei en ivoor (Sonneville-Bordes en Perrot, 1954-1956).

Er is een uitgebreide discussie over de precieze aard van de vroegste Magdalenien assemblages, en het blijft de vraag of de Badegoulian cultuur is in feite de vroegste fase van het Magdalenien. Ook vondsten uit het bos van Beauregard de buurt van Parijs zijn vaak voorgesteld als behorend tot de vroegste Magdalenien (Hemmingway 1980). De vroegste Magdalenien sites zijn allemaal te vinden in Frankrijk.

De latere fasen van het Magdalenien zijn ook synoniem met de human resources-afwikkeling van Noordwest-Europa na het Laatste Glaciaal Maximum. Uitgebreid onderzoek in Zwitserland, Zuid-Duitsland (Housley et al.. 1997) en België (Charles 1996) heeft gedetailleerde AMS koolstofdatering om dit te ondersteunen.

Tegen het einde van het Magdalenien, de lithische technologie toont een uitgesproken trend naar meer microlithisation. Het bot harpoenen en punten zijn de meest kenmerkende chronologische markers binnen de typologische reeks. Naast de vuurstenen werktuigen, worden de Magdalenians vooral bekend om hun uitgebreide werkte been, gewei en ivoor, die zowel functioneel als esthetisch doeleinden, waaronder knuppels de commandement geserveerd. Voorbeelden van Magdalenien mobiele kunst onder meer beeldjes en intrically gegraveerd projectiel punten, evenals de punten van de persoonlijke versiering zoals schelpen, geperforeerde carnivoor tanden (vermoedelijk kettingen) en fossielen.

De schelpen en fossielen gevonden in Magdalenien sites kunnen worden uitbesteed aan een relatief precieze gebieden van herkomst, en dus zijn gebruikt om de hypothese van Magdalenien jager-verzamelaars seizoensgebonden reeksen te ondersteunen, en misschien handelsroutes. Cave bezienswaardigheden, zoals het wereldberoemde Lascaux bevatten de bekendste voorbeelden van Magdalenien grot kunst. De site van Altamira in Spanje, met zijn uitgebreide en gevarieerde vormen van Magdalenien mobillary kunst is voorgesteld om een ​​agglomeratie site waar meerdere kleine groepen van Magdalenien jager-verzamelaars bijeen (Conkey 1980) te zijn.

In het noorden van Spanje en het zuidwesten van Frankrijk werd vervangen door de Azilian cultuur. In Noord-Europa zien we een iets ander beeld, met verschillende varianten van de Tjongerian techno-complex volgen. Er is gesuggereerd dat de belangrijkste Late IJstijd plaatsen in het zuidwesten van Groot-Brittannië kan ook worden toegeschreven aan de Magdalenien, waaronder de beroemde site van Cavern Kent's, maar dit blijft nog open.

.